B² — de blog

“Wij kunnen niet zeggen op welk ogenblik precies vriendschap ontstaat. Zoals er, wanneer we een vat druppel voor druppel vullen, tenslotte een druppel komt die het doet overlopen, zo komt er na een reeks vriendelijkheden, tenslotte een, die het hart doet overlopen.”

uit Fahrenheit 451

Instructies (Engels):

• Grab the nearest book.
• Open it to page 56.
• Find the fifth sentence.
• Post the text of the sentence in your journal along with these instructions.
• Don’t dig for your favorite book, the cool book, or the intellectual one: pick the CLOSEST.

Dus ik grijp het zangboekje van onze chiro, open het op pagina 56 en vind als vijfde zin:

“Bring back, bring back, o bring back my bonnie to me.”

Het Engelse antwoord op de vraag “Is de hell endo- of exotermisch“

First, we postulate that if souls exist, then they must have some mass.
If they do, then a mole of souls can also have a mass. So, at what rate are souls moving into hell and at what rate are souls leaving? I think that we can safely assume that once a soul gets to hell, it will not leave. Therefore, no souls are leaving.

As for souls entering hell, lets look at the different religions that exist in the world today. Some of these religions state that if you are not a member of their religion, you will go to hell. Since, there are more than one of these religions and people do not belong to more than one religion, we can project that all people and all souls go to hell.
With birth and death rates as they are, we can expect the number of souls in hell to increase exponentially.

Now, we look at the rate of change in volume in hell. Boyle’s Law states that in order for the temperature and pressure in hell to stay the same, the ratio of the mass of souls and volume needs to stay constant.

So, if hell is expanding at a slower rate than the rate at which souls enter hell, then the temperature and pressure in hell will increase until all hell breaks loose (i.e.,Hell is exothermic).
Of course, if hell is expanding at a rate faster than the increase of souls in hell, than the temperature and pressure will drop until hell freezes over (i.e.,Hell is endothermic).
So which is it? If we accept the postulate given by Ms.Therese Banyan during my freshman year, “That it will be a cold night in hell before I go out with you,” and take into account the fact that I still have not succeeded in having a relationship with her, the second case cannot be true. Therefore, hell is exothermic.

…zijn dit dingen om mijn personages te laten zeggen.

• Over sterfelijkheid: Iedereen is onsterfelijk tot het tegendeel bewezen is.
• Over gescheiden ouders: Begin maar eens elke week over en weer te gaan om keer op keer uw leven ingepakt in een gang te zien staan.

Beide heb ik ooit eens gehoord in een conversatie. Ik heb ze maar een klein beetje geparafrasserd. Ik zet ze hier omdat ik ze te goed vind om zomaar te vergeten.

Ik ging naar de bib en ik nam mee: ‘Veel geluk, professor‘ van Aster Berkhof
Ik ging naar de bib en ik nam mee: ‘Veel geluk, professor‘ van Aster Berkhof en ‘Het Dilbert principe‘ van Scott Adams.
Ik ging naar de bib en ik nam mee: ‘Veel geluk, professor‘ van Aster Berkhof, ‘Het Dilbert principe‘ van Scott Adams en ‘Catch-22‘ van Joseph Heller.
Ik ging naar de bib en ik nam mee: ‘Veel geluk, professor‘ van Aster Berkhof, ‘Het Dilbert principe‘ van Scott Adams, ‘Catch-22‘ van Joseph Heller en ‘Fahrenheit 451‘ van Ray Bradbury.
Ik ging naar de bib en ik nam mee: ‘Veel geluk, professor‘ van Aster Berkhof, ‘Het Dilbert principe‘ van Scott Adams, ‘Catch-22‘ van Joseph Heller, ‘Fahrenheit 451‘ van Ray Bradbury en ‘Het postkantoor‘ van Charles Bukowski.

‘Veel geluk, professor‘ heb ik al uitgelezen en het is zeker aangename lectuur. Het verhaal is niet veel meer dan dat van een stationsroman[1]: Jongen wordt verliefd op meisje, meisje wordt verliefd op jongen. Ze doen allebei stomme dingen en het einde moet je zelf maar lezen. Het is dan ook niet (enkel) het verhaal dat dit boek de moeite waard maakt. De manier waarop Berkhof de personages met elkaar laat omgaan is de grote reden om deze boek te lezen. De dialogen zijn grappig en spitsvondig; waardoor je het grootste deel van het boek met een glimlach leest.

In ‘Het Dilbert principe‘ ben ik al een goede honderd bladzijde ver. Het is een boek om zo af en toe eens een hoofdstuk uit te lezen. De toon is luchtig, de tekst is grappig (omdat het waar is) en er zijn Dilbert-strips. Wat moet je nog meer hebben? Een verhaal misschien? Jammer, maar het is een managementboek (staat dus niet bij de fictie) en dus eerder een soort handboek. Vandaar de enkele hoofdstukken per keer. Als je aan het lezen bent gaat het goed vooruit, maar het ‘ik moet weten hoe het verdergaat”-gevoel ontbreekt. Hierdoor leg je het boek ook zonder problemen even opzij.

Over de andere boeken kan ik nog niet veel zeggen. Ik ben al in ‘Catch-22‘ bezig, maar het enige dat ik voorlopig over kan zeggen, is dat het een gedachtenstroom is en hierdoor blijf je in het begin wel af en toe op je honger zitten. Ik hoop dat deze honger in de latere hoofdstukken wordt gespijsd. De andere boeken zijn voor later.

‘Tot ziens en bedankt voor de vis‘[2]!

[1]Lynn vindt damesroman meer gepast, ik niet. Dit heeft waarschijnlijk met mijn geslacht te maken.
[2] Omdat het over boeken gaat, een literaire groet.

Een stukje uit Jasmien haar blogpost van vandaag leest:

Hip-po-po-to-mon-stro-ses-quip-pe-da-li-o-fo-bie
1 angst voor lange woorden

*gaat na de examen haar best doen om dit woord vanbuiten te kunnen opzeggen

Om te beginnen wil ik zeggen dat ik al een tijdje probeer dit woord te memoriseren, al ben ik iets minder ambitieus begonnen en heb ik eerst sesquipedalofobie als doel gezet. Dit betekent juist hetzelfde, is korter en gemakkelijker te schrijven (een p minder). Van dit woord is het maar een nijlpaardmonsterlijke stap (ethymologie-grapje) naar hippopotomonstrosesquip(p)edaliofobie.

Ten tweede wil ik even wijzen op de onvolledige definitie. Er zou ziekelijke angst voor lange woorden moeten staan. Ookal wordt volgens wikipedia hippopotomonstrosesquipedaliofobie ook gebruikt om afkeer van overdreven ingewikkelde woorden en zinsconstructies aan te duiden.

Zo, tot hier mijn taalintermezzo, terug naar de informatica en de statistiek.